ــــ خيلي سخته اون كسي كه گفت واسه چشات مي ميره بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره ...

ــــ خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشنا شي اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جدا شي ...

ــــ خيلي سخته كه دلي رو با نگات دزديده باشي وسط راه اما از عشق يه كمي ترسيده باشي ...

ــــ خيلي سخته بري يكشب واسه چيدن ستاره ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره ...

     غیر ما هر کس که باشد ترک دنیا میکند

                 بارها گفتم که فردا ترک دنیا میکنم

                    چون به یاد تو افتم امروز و فردا میکنم

چقدر ابله است آنکه می کوشد کینه چشماش را با لبخندی بپوشاند ...

     آرزویی در سر نمیشکفد مگر آنکه توان برآوردن آن به شما اعطا شود ...

           به یقین راهی را که شما را به خوشبختی می رساند نمی شناسم ولی راهی را می شناسم که شما را به بدبختی می رساند و آن اینکه

                     بخواهید همه را از خود راضی کنید .!

بی تو در خلوت شب ناله می کرد ، دل من 

با هر ترانه از تو خوندن گریه می کرد ، دل من

دیگه تنهاتر از این نمیشه باشم میدونی

سخته برام از تو جدا شم میدونی

به دلم وعده دادم که چشات مال منه

به خدا دوستت دارم این دیگه حرف آخره

گریه و غم وای چه سخته برای من ، بی تو میمیرم

دونه دونه اشکهای من مثل بارونن ، بی تو میبارن

چشای من انگار فقط تو رو می بینن ، بی تو میمیرن

گریه نکن همین چه زیباست ، آخر قصه

خدا نگهدار

دیدی آخرش منو گذاشت و رفت ...

از زمین قلبمو بر نداشت و رفت ...

دیدی آخرش منو دیونه کرد ...

واسه رفتن همینو بهونه کرد ...

دیدی اون وعده هایی که رنگی بود ...

تمومش فقط واسه قشنگی بود ...

دیدی اون که دلمو بهش دادم ...

رفتو از چشمای نازش افتادم ...

دیدی آخرش منو تنها گذاشت ...

تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت ...

یعنی رفته اونجا آشیان کنه...

یا میخواسته منو امتحان کنه...

تا که بودیم نبودیم کسی     کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند     خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست     نه در آن وقت که اقبال شکست

من که میدانم شبی       عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من        سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا        سر گرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم       و شتابان میرسد

   پس چرا عاشق نباشم          پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم به دنیا          اعتباری نیست ، نیست

بین مرگ و آدمی          قول و قراری نیست ، نیست

من که می دانم اجل        ناخوانده و بیدادگر

سرزده می آید و         راه فراری نیست ، نیست

  پس چرا              پس چرا عاشق نباشم

              زندگی

                    قفسی تنگ

                              پر از تنهایی

                                       و چه خوب است

                                               لحظه غفلت آن زندانبان

                                                                    بعد از آن هم

                                                  پرواز ...

کاش بودی تا دلم تنگ نبود ، تا اسیر غصه فردا نبود .

کاش بودی تا فقط باور کنی زندگی هرگز زیبا نبود .

هان ای عقاب عشق

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

باز در کلبه تنهایی خویش ...

عکس لبخندت مرا ابری کرد ...

عکس تو خنده به لب داشت ولی ...

اشک چشمان مرا جاری کرد .

 .

هیچ فکر نمی کردم ...

به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم ...

دیگر کسی به سراغم نخواهد آمد ...

قلبم شتابان می زند ...

شمارش معکوس برای انفجار در سینه ام ...

و من تنهایی خود را در آغوش میکشم ...

تنها ماندم ...

گفتار نیک      کردار نیک      پندار نیک

در نگاهت خواندم غرق تمنایی هنوز...

گرچه در جمعی ولی تنهای تنهایی هنوز...

بی تو امشب گریه هم با من غریبی میکنه...

دیده در راه است چشمانم که بازآیی هنوز...

از طرف اونی که تنهاست...

تنها اومده...تنها میره...تنهاش میذارن...تنها نمیذاره...

تنها یک آرزو داره...اونم اینه که ...

تو تنهاش نذاری.

      سهم من گردش حزن آلودیست...

       در باغ خاطره ها...

              و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید دستهایت را دوست میدارم...

اشکهایم را در کوچه ریختم

همه چترها باز شدن

فقط تو به خاطر من

خیس شدی